Κυριακή, 22 Απρίλιος 2018
Η κινηματογραφική ιστορία της Κισάμου γράφτηκε εδώ (ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ)

Η κινηματογραφική ιστορία της Κισάμου γράφτηκε εδώ (ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ)

Πόσες χιλιάδες μέτρα φιλμ και πόσες ώρες προβολής κατέγραψε άραγε ο θρυλικός κινηματογράφος "ΣΙΝΕ ΑΣΤΟΡ" που για 35 χρόνια δέσποζε στην καρδιά του Καστελλιού;
Νομίζω ότι κανείς δεν μπορεί να δώσει ακριβή απάντηση, ωστόσο όλοι όσοι πέρασαν από την κινηματογραφική αίθουσα της οδού Σκαλίδη είναι βέβαιο ότι αναπολούν εκείνες τις μοναδικές, ιδιαίτερα τις δεκαετίες '60 και '70, ώρες διασκέδασης και ψυχαγωγίας.
Στιγμές συναρπαστικές, στιγμές γέλιου αλλά και... κλάματος, απ' όλα είχε το κινηματογραφικό "πανέρι" αυτές τις 3,5 δεκαετίες.

Η δεκαετία Πολάκη
Να πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή για να δούμε πως ξεκίνησε και πως εξελίχθηκε αυτό το ξεχωριστό φιλμ της ιστορίας του "ΣΙΝΕ ΑΣΤΟΡ". Κάπου στα μέσα της δεκαετίας του '50 ο Γιάννης Σταματάκης, θέλοντας να αξιοποιήσει το ακίνητο που διέθετε στην οδό Σκαλίδη, έκανε την αρχική σκέψη να δημιουργήσει δύο καταστήματα.
Ωστόσο, ο αρχικός σχεδιασμός άλλαξε καθώς δέχτηκε την πρόταση του Δημήτρη Πολάκη για τη δημιουργία μιας κινηματογραφικής αίθουσας που θα ήταν η μοναδική για την περιοχή. Εδώ να σημειώσουμε ότι η πρώτη αίθουσα δεν ήταν τόσο μεγάλη όσο την γνωρίσαμε οι μεταγενέστεροι και η επέκταση της έγινε αργότερα όταν η πρώτη αίθουσα δεν μπορούσε να καλύψει τις ανάγκες των συνεχώς αυξανόμενων θεατών.
Εκείνη την εποχή όλα στο Καστέλλι κινούνταν επί της οδού Σκαλίδη. Το εμπόριο, οι υπηρεσίες, η ψυχαγωγία και η στοιχειώδης διασκέδαση.

3
Πόσες χιλιάδες θεατές κάθε ηλικίας πέρασαν την είσοδο αυτή;

Ήταν το 1957 όταν το "ΣΙΝΕ ΑΣΤΟΡ" άνοιξε για πρώτη φορά την πόρτα του στο Κισαμίτικο κοινό, με διαχειριστή τον Δημήτρη Πολάκη, ενώ ένα ποσοστό 12% δίνονταν στον ιδιοκτήτη του χώρου κ. Σταματάκη, που είχε και τη διαχείριση του αναψυκτηρίου.
Η συνεργασία είχε δεκαετή διάρκεια, με την κίνηση χρόνο με τον χρόνο να αυξάνεται εντυπωσιακά. Εκείνη την δεκαετία ξεχώριζαν κυρίως οι ταινίες μελό, ιδιαίτερα αυτές με πρωταγωνιστή τον Νίκο Ξανθόπουλο, "το παιδί του λαού", όπως τον ονόμαζαν τότε. Κάποιες ταινίες του, στην πρώτη τους προβολή, παίζονταν 4-5 μέρες με δύο προβολές τη μέρα.
"Δεν ήταν λίγες οι φορές που μετά το τέλος της ταινίες βλέπαμε γυναίκες κυρίως να βγαίνουν από τον κινηματογράφο κλαίγοντας", μας λέει ο κ. Σταματάκης.

Φυσικά, εκείνη την εποχή προβλήθηκαν και μερικές από τις πλέον εμβληματικές ξένες ταινίες που άφησαν εποχή, ενώ παράλληλα αναπτύσσονταν και το "φαινόμενο Βουγιουκλάκη" που εκτοξεύτηκε τη δεκαετία του '60 και μέχρι τα μέσα της επόμενης δεκαετίας.
Ωστόσο, εκείνη την δεκαετία είχε συμβεί και ένα απρόοπτο καθώς ξέσπασε πυρκαγιά στον χώρο και προκλήθηκε μεγάλη αναστάτωση σε όλη την "Αγορά". Όπως μας λέει ο κ. Σταματάκης, "τα χειρότερα απετράπησαν με την παρέμβαση του Μιχάλη Μπαριωτάκη που ενήργησε με ψυχραιμία και αποτελεσματικότητα καταφέρνοντας να σβήσει τη φωτιά πριν πάρει μεγάλη έκταση.

Η εποχή του... Σταματόγιαννη
Οι περισσότεροι από τους θεατές εκείνης της εποχής είναι πολύ πιθανόν να μην θυμούνται το όνομα του κινηματογράφου, καθώς αυτός μετά το 1967 ουσιαστικά πήρε το όνομα του νέου του ιδιοκτήτη. Ναι μεν η ταμπέλα "ΣΙΝΕ ΑΣΤΟΡ" παρέμεινε στην είσοδο, ωστόσο όλοι μιλούσαν για "τον κινηματογράφο του Σταματόγιαννη".
Την χρονιά εκείνη ολοκληρώθηκε η ενοικίαση του κινηματογράφου από τον Δημήτρη Πολάκη και παρ' ότι ζήτησε παράταση της ενοικίασης για δέκα ακόμη χρόνια, ο Σταματόγιαννης, όντας άνθρωπος ανήσυχος στο επιχειρείν (όλες του οι επαγγελματικές δραστηριότητες αυτό αποδείκνυαν), αποφάσισε να λειτουργήσει μόνος του τον κινηματογράφο.
Ωστόσο, καθώς δεν διέθετε τα χρήματα, αποφάσισε να πάρει δάνειο 262.000 δρχ. και να προχωρήσει σε πλήρη ανακαίνιση του χώρου και στην αγορά μηχανής προβολής.

1
Σαν να μην πέρασε μια μέρα. Ο Σταματόγιαννης αναπολεί τις χιλιάδες ώρες που πέρασε δίπλα στη μηχανή του

"Παρ' ότι αρχικά δεν ήξερα πολλά τεχνικά θέματα, ήταν η αγάπη μου για τον κινηματογράφο και το πείσμα μου που με βοήθησαν να πετύχω. Παράλληλα, προσπαθούσα να έχω συνέχεια επαφή με τον κόσμο που έρχονταν στον κινηματογράφο. Όταν τέλειωνε η προβολή κατέβαινα από τη μηχανή, άνοιγα την κεντρική έξοδο καληνυχτίζοντας και ευχαριστώντας τον κόσμο", μας λέει ο κ. Σταματάκης, που παράλληλα επισημαίνει ότι η καλύτερη περίοδος του κινηματογράφου ήταν η τετραετία 1967 - 1970, οπότε όχι μόνο απόσβεσε τα χρήματα που είχε επενδύσει αλλά είχαν προκύψει και σημαντικά κέρδη.
Σχεδόν σε κάθε προβολή η αίθουσα ήταν ασφυκτικά γεμάτη, ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που η ταινία έπαιρνε παράταση προβολής 1-2 μέρες για να μπορέσουν να την δουν όσοι επιθυμούσαν.

8
"Υπολοχαγός Νατάσσα"... μια από τις τις πιο δημοφιλείς ταινίες που προβλήθηκαν στο "ΣΙΝΕ ΑΣΤΟΡ"

Εκείνη την εποχή τα ρεκόρ στα εισιτήρια καταρρίπτονταν το ένα μετά το άλλο στις ταινίες του θρυλικού ζεύγους Βουγιουκλάκη - Παπαμιχαήλ, ενώ και αυτή την περίοδο πολλές από τις ξένες ταινίες που προβάλλονταν ήταν ποιοτικές, ενώ τα γουέστερν είχα ένα μεγάλο και φανατικό κοινό.
Ο Σταματόγιαννης είχε γίνει πια εξπέρ στη μηχανή προβολής, ενώ η αίθουσα παρείχε σπάνιες για την εποχή ανέσεις. Κύριο χαρακτηριστικό η -πρωτοποριακή για την εποχή- αυτόματη οροφή που άνοιγε και έκλεινε ανάλογα με τα... γούστα του καιρού.

H μείωση στα εισιτήρια
Η μεγάλη κίνηση στον κινηματογράφο διατηρήθηκε μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '70, όμως το γεγονός ότι όλο και περισσότερα Κισαμίτικα σπίτια αποκτούσαν τηλεόραση άρχισε να προκαλεί μια πτώση στα εισιτήρια κυρίως μετά το 1975, μια πτώση βέβαια που δεν σημειώνονταν μόνο στο "ΣΙΝΕ ΑΣΤΟΡ" αλλά σε όλους τους κινηματογράφους της χώρας, αφού από τη μια η τηλεόραση απέκτησε τάχιστα την πρωτοκαθεδρία της καθημερινής ψυχαγωγίας και από την άλλη δεν γυρίζονταν πλέον εμπορικές ταινίες που θα έφερναν τα εισιτήρια του παρελθόντος.

5
Η πρωτοποριακή για την εποχή αυτόματη οροφή

Μια... αναλαμπή καταγράφηκε τη δεκαετία του '80 με τις ταινίες του Στάθη Ψάλτη, αλλά και με τις νεανικές - κοινωνικές ταινίες του Γιάννη Δαλιανίδη ("Τσακάλια", "Στροφή" κ.α.), όμως λίγο πριν το τέλος εκείνης της δεκαετίας, σε συνδυασμό με την έλευση της βιντεοκασέτας, άρχισε πλέον η αντίστροφη μέτρηση για τον κινηματογράφο. Ο κ. Σταματάκης ασχολούνταν πλέον επαγγελματικά και με άλλα πράγματα, όμως η αγάπη του για τον κινηματογράφο τον ώθησε στο να κάνει μια ακόμη προσπάθεια σωτηρίας του.
Στη μηχανή προβολής ανέβηκε πλέον ο γαμπρός του Στέλιος Ξηρουχάκης που μέχρι τότε ήταν στα εισιτήρια, οι προβολές μειώθηκαν σε μία ημερησίως, ενώ γίνονταν και αυστηρή επιλογή στην ποιότητα των ταινιών.
Ωστόσο, η αντίστροφη μέτρηση είχε ήδη αρχίσει, με αποτέλεσμα να πέσουν οι τελευταίοι τίτλοι τέλους για το "ΣΙΝΕ ΑΣΤΟΡ" στις αρχές της δεκαετίας του '90. Τους τελευταίους μήνες τα εισιτήρια καθημερινά δεν ξεπερνούσαν τα 40-50 κι έτσι δεν έβγαιναν ούτε τα έξοδα ενοικίασης της ταινίας.

2
Πέρασαν 24 χρόνια από τη μέρα που κατέβηκαν για τελευταία φορά οι διακόπτες στο "Σινέ Άστορ"

Θέατρο και Σινεάκ
Εκτός από τις κινηματογραφικές προβολές στο "ΣΙΝΕ ΑΣΤΟΡ" ανέβηκαν και πολλές θεατρικές παραστάσεις με γνωστούς ηθοποιούς του '70 και του '80 (Φαίδων Γεωργίτσης, Γιάννης Βόγλης, Νίκος Βερλέκης, Νίκος Σταυρίδης, Καίτη Παπανίκα, Ελένη Φιλίνη, Σοφία Αλιμπέρτη κλπ.)"Με τους περισσότερους ηθοποιούς που πέρασαν από εδώ γίναμε φίλοι. Μετά τις παραστάσεις πηγαίναμε πολλές φορές για φαγητό, ενώ διατηρούσαμε τακτική επικοινωνία", μας λέει ο κ. Σταματάκης, επισημαίνοντας ότι σε όλες τις παραστάσεις η αίθουσα γέμισε ασφυκτικά, ενώ μετά το τέλος ακολουθούσε η... μάχη του αυτόγραφου.

sineastorpalia
Ο Γιάννης Σταματάκης με τον Νίκο Βερλέκη, την Ελένη Φιλίνη, τη Σοφία Αλιμπέρτη και άλλους ηθοποιούς μετά από θεατρική παράσταση

Εκτός όμως από τις κλασσικές κινηματογραφικές ταινίες και τις θεατρικές παραστάσεις, το "ΣΙΝΕ ΑΣΤΟΡ" είχε και την παιδική του ζώνη, καθώς πολλές Κυριακές (τα πρωινά) το πρόγραμμα είχε ΣΙΝΕΑΚ! Το πρόγραμμα του ΣΙΝΕΑΚ περιελάμβανε Μίκυ Μάους, μικρές ταινίες του Σαρλό, των Χοντρού - Λιγνού, του Μάστερ Κήτον, των Αμποτ Κοστέλο.

Να σημειωθεί ακόμη ότι τα έσοδα 5-6 ταινιών τον χρόνο ο κ. Σταματάκης τα προσέφερε στα σχολεία για να καλυφθούν τα έξοδα μαθητικών εκδρομών.

Ο χώρος
7
Αδυσώπητο το πέρασμα του χρόνου

Νοσταλγικές αναμνήσεις από όμορφες εποχές που πέρασαν ανεπιστρεπτί, έρχονται αναπόφευκτα στη μνήμη σου μπαίνοντας σήμερα στο "ΣΙΝΕ ΑΣΤΟΡ". Κι όμως όλα σχεδόν είναι στη θέση τους! Η μηχανή προβολής, κάποιες μπομπίνες, ακόμα και φίλμς θα αντικρίσεις στο δωματιάκι προβολής.
Ωστόσο, εκεί που δεν μπορείς να μείνεις ασυγκίνητος είναι μπαίνοντας στην ιστορική αίθουσα των 252 θέσεων. Σχεδόν όλα τα καθίσματα στη θέση τους, λες και θέλουν ένα απλό καθάρισμα για να υποδεχτούν τους θεατές.

DSC 0585 1496 x 1000

Η οθόνη επίσης στη θέση της, σαν έτοιμη από καιρό να προβάλλει μια ακόμη ταινία. Ολόκληρες γενιές ανατράφηκαν στο "ΣΙΝΕ ΑΣΤΟΡ" και είναι χαρακτηριστικό ότι πολλοί θεατές πήγαιναν κάθε βράδυ άσχετα από ποιο είδος ταινίας παίζονταν. Κωμωδία ή δράμα, καράτε ή γουέστερν, δεν τους ενδιέφερε ιδιαίτερα. Γι αυτούς το "ΣΙΝΕ ΑΣΤΟΡ" ήταν μια λατρεμένη συνήθεια. Ήταν τρόπος ζωής.

Οι τζαμπατζήδες
Όπως όλοι οι κινηματογράφοι, έτσι και ο "ΣΙΝΕ ΑΣΤΟΡ" είχε τους... τζαμπατζήδες του. Μόνο το καλοκαίρι όμως, όταν άνοιγαν τα μεγάλα παράθυρα που βρίσκονταν προς το τέλος της αίθουσας λίγο μπροστά από τον χώρο προβολής. Πολλά παιδιά, πηδώντας από ταράτσα σε ταράτσα, κατάφερναν να βρουν μια θέση κοντά στα παράθυρα για να απολαύσουν την ταινία δωρεάν, ενώ κάποια από αυτά δεν έχαναν... προβολή.
"Γνώριζα ότι πολλά παιδιά που δεν είχαν χρήματα ανέβαιναν στην ταράτσα για να δουν την ταινία. Εγώ έκανα ότι δεν τα έβλεπα, ενώ όταν η αίθουσα δεν γέμιζε τα έβαζα μέσα δωρεάν", μας λέει ο κ. Σταματάκης, "όμως το πρόβλημα ξεκινούσε όταν κάποια από τα παιδιά αυτά ενοχλούσαν τους θεατές από την ταράτσα, πετώντας πετραδάκια".

Το αναψυκτήριο
Όπως ήταν φυσικό η κίνηση στο αναψυκτήριο ήταν ανάλογη με την προσέλευση του κόσμου. Τις καλές εποχές το αναψυκτήριο του "ΣΙΝΕ ΑΣΤΟΡ" έβγαζε αρκετά χρήματα με λίγα μάλιστα είδη (πασατέμπο, αναψυκτικά, πατατάκια). Οι θεατές εκείνης της εποχής θα θυμούνται τον ήχο που έκανε το γυάλινο μπουκάλι του αναψυκτικού στην τσιμεντένια κατηφόρα της αίθουσας, καθώς πολλοί ήταν αυτοί που αφότου έπιναν το αναψυκτικό τους ήθελαν να ταράξουν και λίγο την ηρεμία των θεατών! Κάπου εδώ ολοκληρώνεται το αφιέρωμα μας στο ιστορικό "ΣΙΝΕ ΑΣΤΟΡ", στον κινηματογράφο του Σταματόγιαννη, που δεν ήταν μια απλή επιχείρηση αλλά μια όαση ψυχαγωγίας και διασκέδασης σε ένα Καστέλλι μιας άλλης εποχής. Μιας εποχής που πέρασε ανεπιστρεπτί, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι την ξεχνάμε και δεν την αναπολούμε με νοσταλγία...

DSC 0584 1496 x 1000
DSC 0603 1496 x 1000
DSC 0611 1496 x 1000
DSC 0618 1496 x 1000

DSC 0592 1000 x 1496

ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΟΥΝΤΑΚΗΣ
(To ρεπορτάζ δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΝΕΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ (Φ. 1.296/ 29-11-2017) 

neoiorizontes banner bottom